Jestem normalnym człowiekiem

Od jakiegoś czasu biorę udział w projekcie „Wolontariusz Osoby Niepełnosprawnej”. Projekt polega na tym, że każda osoba niepełnosprawna ma swojego asystenta. Spotykamy się raz w tygodniu, na kilka godzin i wychodzimy przed siebie :) np. na zakupy, spacer, kino itd. Trafiłem na super asystenta – człowiek rozgadany :) , nie bojący się trudnych tematów i bezpośredni – tak samo jak ja :) . Przy każdym spotkaniu uczymy się czegoś nowego, On ode mnie - ja od Niego. Projekt ma również na celu usamodzielnienie się, co w przypadku osoby niepełnosprawnych jest szalenie istotne. Dzięki „przedsięwzięciu” rodzice osób niepełnosprawnych mogą choć trochę „odetchnąć”. Zrobić coś dla siebie. Jest bardzo ważne i nie należy o tym zapomnieć :). Szkoda, że ów projekt trwa tylko kilka miesięcy. Dla wielu osób niepełnosprawnych asystent to odskocznia i ułatwienie życia.

Niekiedy są sytuację, gdzie osoba niepełnosprawna, potrzebuje skorzystać z pomocy asystenta. Wspólne wyjście na zakupy, spacer lub po prostu zwykle dotrzymanie towarzystwa. Gdy przez przypadek dowiedziałem, że jest możliwa opcja załatwienia dla siebie asystenta – zacząłem działać. Niestety, moja radość nie trwała zbyt długo, gdyż w odpowiedzi z Urzędu Miasta czytam „.. do końca ubiegłego roku pomoc "asystenta społecznego" była zlecona przez Miasto Gdynię organizacji pozarządowej z Naszego miasta. W tym roku organizacja nie świadczy takiej pomocy w ramach dotacji”. Myślę, ze gdyby ogłosić wśród młodzieży, taki rodzaj „wolontariatu”, to z pewnością znaleźliby się chętni ludzie. Wystarczyłoby jednodniowe szkolenie i to wszystko. Przecież tak naprawdę nie chodzi tu o całodobową, specjalistyczną opiekę. Chodzi tylko o to, aby ktoś potowarzyszył osobą niepełnosprawnym – choć kilka godzin dziennie bądź parę razy w tygodniu. Taki asystent mógłby odmienić życie wielu osobą niepełno...