Jestem normalnym człowiekiem

Psy są w stanie wyczuwać emocje człowieka, potrafią także przeczuć paniki u osób ze zdiagnozowanym zespołem stresu pourazowego. Pies pomaga w ten sposób, że stara się przerwać atak choroby. Jego rola polega na podjęciu takich działań, aby człowiek oderwał swoje myśli od tego, co go stresuje. Wyszkolone zwierzęta potrafią wyczuć 15 minut wcześniej wyczuć spadek poziomu cukru u człowieka. Dzięki temu labrador może zasygnalizować osoby wokół, że potrzebna jest pomoc

Koło widoczne na zdjęciu, pochodzi ze starego wozu. Kiedy je otrzymałem było w kiepskim stanie. Odnowiłem je własnymi rękoma. Włożyłem w to mega dużo pracy, gdyż lubię takie rzeczy z nutką historii. Niestety. Dziś w nocy ktoś chodził po mojej działce. Niszcząc i kradnąc zarazem wspomniane koło. Szkoda, że ktoś nie potrafi uszanować czyjeś pracy. Dlatego zwracam się z prośbą do Wszystkich Mieszkańców Gdyni, Trójmiasta oraz okolic. Jeśli ktoś z Was widział koło ze zdjęcia, proszę o kontakt. Napiszcie do mnie. A tymczasem, proszę podajcie dalej. Z góry DZIĘKUJE ZA POMOC ! (fot. Jestem_Normalnym_Człowiekiem)

Dziś w moim cyklu „Bliżej Gwiazd”, goszczę aktora - Mateusza Damięckiego, który udzielił mi wywiadu pt. „Aktorstwo pozwala mi „penetrować” zakątki mojej duszy”. JNC : Pochodzisz z rodziny z aktorskimi tradycjami. Nie chciałeś spróbować czegoś innego? Co spowodowało, że poszedłeś jednak w tym kierunku? Mateusz Damięcki: Rzeczywiście pochodzę z rodziny z kilkupokoleniową już tradycją aktorską. Spotykając się z moimi bliskimi, nasze rozmowy zawsze, prędzej czy później schodzą na sprawy aktorskie, teatralne, filmowe. Od najmłodszych lat spędzałem dużo czasu samym teatrze lub na różnych wydarzeniach artystycznych. Jako dziecko za każdym razem, kiedy nie mogłem zostać z mamą byłem z tatą w teatrze lub na koncertach, ponieważ często jeździł koncertować do szkół w całej Polsce, a wieczorami, odbywały się koncerty dla dorosłych. Stryjek, Damian, też jest aktorem, śp. Babcia, Irena Górska-Damięcka również była aktorką. Bardzo za nią tęsknię. Babcia była takim wyznacznikiem w nasze...

Sytuacja, w której od jakiegoś czasu jesteśmy, nie pozwala na spotkania w większym gronie. Nic jednak straconego! Chwyć za telefon, włącz komunikator, pisz i rozmawiaj ze znajomymi. Utwórz wspólną video konferencje lub zagraj coś wspólnie z przyjaciółmi. Rozmawiając z kimś pomagasz sobie, ale także osobie siedzącej po drugiej stronie ekranu. ROZMAWIAJMY...

Sytuacja, w której się wszyscy znaleźliśmy jest naprawdę trudna. Ty także możesz mieć wpływ na to jak potoczy się bieg wydarzeń. Brak odpowiedzialności ludzkiej. To jeden z czynników, który doprowadza do tego, że sytuacja wciąż się pogarsza, zamiast się polepszyć. Przykładów nie trzeba szukać. Ludzie po spacerze z psem lub zakupach wyrzucają z użyte rękawiczki jednorazowe na trawę. Zgadza się wyrzuć, ale do kosza. Druga kwestia. Seniorzy z racji wieku powinni zostać w domu. Oczywiście, zdaje sobie sprawę, że większość ludzi starszych mieszka samotnie. W takich przypadkach warto skorzystać z pomocy różnych instytucji, które oferują wsparcie. Wolontariusze zrobią zakupy i dostarczą je pod drzwi. Pamiętajmy, aby wychodzić na zewnątrz, tylko wtedy, kiedy jest to niezbędne. Jeśli nie musisz, pozostań w domu. Dzięki temu szybciej wszyscy z tego wyjdziemy. (fot. Jestem_Normalnym_Człowiekiem)

Wyobraźmy sobie, że na SOR trafia osoba niesłysząca. Trudno jej będzie porozumieć się z personelem szpitala, który w większości przypadków nie zna języka migowego. Problem rozwiązują karty komunikacyjne z piktogramami dla głuchoniemych. W czasie zgłoszeń na SOR bardzo często zdarzają się pacjenci, którzy nie słyszą. Mają oni poważny problem, by skomunikować się z ratownikiem medycznym. Nie zawsze można czekać na tłumacza języka migowego. W przypadku chorego liczy się czas. Dlatego wspomniana karta to świetny pomysł ! :) JAK UŻYWAĆ KARTY KOMUNIKACYJNEJ? Nie wolno wręczyć karty osobie głuchej do uzupełniania. Wywiad wciąż musi przeprowadzić lekarz. Przed każdym piktogramem w karcie zapisane jest pytanie w języku polskim i języku PJM. Język wizualno-przestrzenny jest przetłumaczony na język pisany. Kiedy medyk chce zapytać o konkretny objaw, musi najpierw pokazać na pytanie, a później dopiero pozwolić głuchemu na wybór

"Wolontariusz Osoby Niepełnosprawnej" to projekt mający na celu aktywizacje osób niepełnosprawnych w społeczeństwie. Uczestnicząc w projekcie, łączymy się w "pary projektowe". W skład takiej pary wchodzą: Wolontariusz oraz osoba z niepełnosprawnością. Spotykamy się raz w tygodniu, czasem częściej. Wtedy spędzamy bardzo aktywnie czas. Co ważne, podczas spotkań nie ma spiny - tworzymy luźną i partnerską relacje. Warto również wspomnieć o tym, że ani wolontariusz, ani uczestnik nie są przypisani do siebie na stałe. W momencie, kiedy dany wolontariusz nie może pojawić się z przyczyn nie zależnych od Niego. Wtedy można poprosić o pomoc inną osobę z projektu. Aby zachęcić Was do udziału w tym projekcie - przeczytacie tych kilka zdań :) W projekcie "Wolontariusz Osoby Niepełnosprawnej", biorę już udział po raz trzeci. Uczestnictwo w nim, daje osobie niepełnosprawnej, naprawdę wiele możliwości, Zdecydowanie większe, częstsze, a niekiedy cykliczne wyjścia z dom...

Psychiatrzy z jednego z polskich miast chcą walczyć  z depresją przy pomocy innowacyjnych metod. Od trzech lat sprawdzają, jak na pacjentów cierpiących na depresję działa krioterapia. Efekty są bardzo obiecujące. Jest to jeden z elementów, który może wspomóc leczenie albo poprawić nam nastrój, jeśli mamy gorsze samopoczucie.

Wymiana przepalonej żarówki to dla młodego, zdrowego „Kowalskiego” to nie problem. Kiedy ta usterka przytrafi się osobie starszej lub niepełnosprawnej, nabiera to wtedy zupełnie innego znaczenia. W jednym z polskich miast powstała inicjatywa mająca na celu zapełnienie nieodpłatnej pomocy seniorom w drobnych domowych naprawach. Projekt skierowany jest do osób powyżej 60 roku życia. W pierwszej kolejności samotnych i niepełnosprawnych, prowadzących jednoosobowe gospodarstwa domowe.   Zakres pomocy obejmuje drobne naprawy, niewymagające natychmiastowej interwencji, specjalistycznej wiedzy lub uprawnień, jak również nie pociągające za sobą dużych nakładów finansowych. Naprawy wykonywane są wyłącznie w lokalu zamieszkiwanym przez osobę ubiegającą się o pomoc. Osobiście uważam, że to genialna sprawa, taka inicjatywa powinna powstać w każdym polskim mieście.

Większość z nas robi zakupy w dużych hipermarketach. Na pewno nie raz spotkaliście się z sytuacją, że w momencie kiedy potrzebujecie pomocy pracownika sklepu - takowego nie ma   :) . POSZUKAJ - SKORZYSTAJ !   :) Takie punkty "POMOCY PRACOWNIKA", powinny być w każdym większym sklepie. Zakupy stały by się Szybsze, Łatwiejsze i Przyjemniejsze   :) (fot. Jestem_Normalnym_Człowiekiem)

Nie tak dawno byłem w Muzeum Poczty Polskiej w Gdańsku. Niestety już u wejścia do budynku pojawiła się trudność. Na drzwiach jest Nasz znaczek i nawet numer telefonu, pod który można dzwonić, by wezwać obsługę. Tylko nie każdy niepełnosprawny jest w stanie posłużyć się telefonem. Druga bariera, która całkowicie zwala z nóg i tym samym jest nie do pokonania – to dzwonek. Dzwonek do wezwania pomocy, który umiejscowiony jest na ścianie budynku. W taki sposób że osoba na wózku nie jest w stanie wezwać pomocy. Z resztą jak widać na zdjęciu (od dzwonka dzieli mnie kilka centymetrów). Warto wspomnieć, że inaczej wózkiem stanąć nie można, bo są schody. A może by tak ten dzwoneczek w innym, bardziej dostępnym miejscu? :) :) :) (fot. Jestem_Normalnym_Człowiekiem)

Czy kiedykolwiek słyszeliście bądź widzieliście taki znak na stacji benzynowej? Ja, szczerze mówiąc nigdy. Taką pomoc można uzyskać na jednej z gdyńskich stacji paliw. Genialne rozwiązanie dla osób niepełnosprawnych, które chcą zatankować samochód, a mają trudność z wyjściem auta. BRAWO ! Mam nadzieje, że takich stacji benzynowych pojawi się więcej, nie tylko w Gdyni, ale także w całej Polsce ! :) (fot. Jestem_Normalnym_Człowiekiem)

Na jednej z gdyńskich dzielnic pojawiły się tablice dla osób niewidomych. Miały one pomóc właśnie osobom niewidomym w poruszaniu się, informowaniu - gdzie się znajdują i co ich otacza. Nie mając w pobliżu takiej tablicy osoba niewidoma nie czuje się zbyt pewnie na ulicy. Pomysł jest fantastyczny, ale jak widać na zdjęciu nie wszyscy to zaakceptowali. Szkoda, że coś co miało pomóc i służyć innym - drugim przeszkadzało. Na całej ulicy tablice są porysowane i połamane. (fot. Jestem_Normalnym_Człowiekiem)

Polscy naukowcy są zdania, że taniec etniczny może pomóc ludziom chorym na Parkinsona. Taniec np. Tango Argentyńskie, balet lub taniec improwizowany. Pozytywnie wpływa na pacjentów, mających tę jednostkę chorobową. Gdyż jak mówią naukowcy ruch ma znaczenie.

Sklep, który nie skupia się na handlu, lecz uczy mądrego pomagania. Mowa tutaj o placówce charytatywnej, która powstała w jednym z polskich miast. Wspomniana placówka została otwarta z myślą o wsparciu osób niepełnosprawnościami. Bibeloty, książki, ubrania – jest wszystko poza żywnością. Zarówno klientów, jak i darczyńców przybywa. Sklep zatrudnia 5 osób z niepełnosprawnościami intelektualnymi i ruchowymi. Całość dochodu przeznaczana jest rehabilitacje osób niepełnosprawnych. W tym cele edukacyjne, warsztaty oraz utrzymanie sklepu. Świetny pomysł. Mam nadzieje, że takich sklepów w Polsce będzie więcej ! :)

Od jakiegoś czasu biorę udział w projekcie „Wolontariusz Osoby Niepełnosprawnej”. Projekt polega na tym, że każda osoba niepełnosprawna ma swojego asystenta. Spotykamy się raz w tygodniu, na kilka godzin i wychodzimy przed siebie :) np. na zakupy, spacer, kino itd. Trafiłem na super asystenta – człowiek rozgadany :) , nie bojący się trudnych tematów i bezpośredni – tak samo jak ja :) . Przy każdym spotkaniu uczymy się czegoś nowego, On ode mnie - ja od Niego. Projekt ma również na celu usamodzielnienie się, co w przypadku osoby niepełnosprawnych jest szalenie istotne. Dzięki „przedsięwzięciu” rodzice osób niepełnosprawnych mogą choć trochę „odetchnąć”. Zrobić coś dla siebie. Jest bardzo ważne i nie należy o tym zapomnieć :). Szkoda, że ów projekt trwa tylko kilka miesięcy. Dla wielu osób niepełnosprawnych asystent to odskocznia i ułatwienie życia.

 „1 lipca wchodzi w życie ustawa, która wprowadza dla osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności uprawnienia do korzystania poza kolejnością ze świadczeń opieki zdrowotnej…”. Tak brzmi ustawa, choć dla mnie to są puste słowa – rzeczywistość jest zupełnie inna. Od kilku dni usiłuje dostać się do specjalisty neurologa. Jestem "posiadaczem"  orzeczenia w stopniu znacznym, czyli teoretycznie spełniam „warunki”. Natomiast kiedy w placówce powołałem się właśnie nowo przyjętą ustawę, to w rejestracji usłyszałem „Pański przypadek nie jest jedyny...". Rząd chwali się, że stworzył ustawę, która ma nam pomóc. Jednak w przychodniach to się w ogóle nie sprawdza - najbliższą wizytę mam na 20 listopada.

Dla jednych to hobby, dla innych przynosząca efekty terapia. Hortiterapia, bo o niej mowa to profesjonalne zajęcia łączące pracę ogrodniczą z kuracją dostosowaną do pacjenta z różnymi problemami. Ogrodnicza sala terapeutyczna, prace przy grządkach jak silna dawka leków – to działa. Terapia ogrodnicza wskazana jest dla osób, które mają problemy ruchowe lub dla osób, które mają kłopot z adaptacją w społeczeństwie.

Już od kilku lat w Polsce stały się „modne” automaty do samodzielnego wywoływania zdjęć. Spotkać je można w bardzo popularnej sieci sklepów. Naprawdę wszystko fajnie, można szybko, tanio i w kilka sekund wywołać ulubione fotografie. Szkoda tylko, że nikt nie pomyślał, aby całego urządzenia zainstalować trochę niżej. W tej chwili jest to na takiej wysokości, że nie jestem nawet w stanie zobaczyć tego, co wyświetla się ma monitorze. Zapewne znajdą się tacy, którzy stwierdzą „Można poprosić o pomoc personel sklepu” Oczywiście, tak byłoby najlepiej i najprościej. Jednak nie zawsze ten personel jest chętny do pomocy. Druga kwestia duża liczba osób niepełnosprawnych, nie chce korzystać z pomocy osób trzecich – chce być samodzielna. Jeżeli więc są już takie urządzenia, niech będą one montowane w taki sposób, by każdy wózkowicz i nie tylko miał swobodny dostęp. 

Bardzo często jeżdżę autobusami, jednak takiego przycisku nie widziałem. Przycisk „rampa”, bo o nim mowa ma pomóc osobom na wózkach manualnych lub elektrycznych dostać się do autobusu. Ciekaw jestem, jak to wygląda w praktyce, ponieważ na tyle lat, co jeżdżę komunikacją to chyba 3 razy kierowca sam od siebie wysiadł i wysunął rampę autobusu. Niestety, w większości przypadków im się po prostu nie chce – taka prawda. Szkoda, że takie ułatwienie pojawiło się dopiero teraz, z drugiej jednak strony, lepiej późno niż w cale. Zobaczymy jaki będzie tego efekt. Warto nadmienić, że wspomniany przycisk znajduje się zaraz koło „PRZYKLĘK AUTOBUSU NA ŻĄDANIE’. Druga sprawa nie wiem, czy ta „opcja” dostępna jest we wszystkich autobusach komunikacji miejskiej.