Jestem normalnym człowiekiem

Dziś w moim cyklu „Bliżej Gwiazd”, goszczę aktora - Mateusza Damięckiego, który udzielił mi wywiadu pt. „Aktorstwo pozwala mi „penetrować” zakątki mojej duszy”. JNC : Pochodzisz z rodziny z aktorskimi tradycjami. Nie chciałeś spróbować czegoś innego? Co spowodowało, że poszedłeś jednak w tym kierunku? Mateusz Damięcki: Rzeczywiście pochodzę z rodziny z kilkupokoleniową już tradycją aktorską. Spotykając się z moimi bliskimi, nasze rozmowy zawsze, prędzej czy później schodzą na sprawy aktorskie, teatralne, filmowe. Od najmłodszych lat spędzałem dużo czasu samym teatrze lub na różnych wydarzeniach artystycznych. Jako dziecko za każdym razem, kiedy nie mogłem zostać z mamą byłem z tatą w teatrze lub na koncertach, ponieważ często jeździł koncertować do szkół w całej Polsce, a wieczorami, odbywały się koncerty dla dorosłych. Stryjek, Damian, też jest aktorem, śp. Babcia, Irena Górska-Damięcka również była aktorką. Bardzo za nią tęsknię. Babcia była takim wyznacznikiem w nasze...

Dziś w moim cyklu „Bliżej Gwiazd”, goszczę polskiego aktora Philippe’a Tłokińskiego. Philippe udzielił mi wywiadu pt. „FPFF w Gdyni, to Nasze małe Cannes”. Wywiad zrealizowany został w czasie odbywającego się niedawno 44. Festiwalu Polskich Filmów w Gdyni. J.R: Za nami 3 dzień 44. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Jakie są Twoje wrażenia? Być może niespodzianki lub rozczarowania? Philippe Tłokiński: Atmosfera jest co roku ta sama, tylko pogoda jest nieco inna. Cieszę się, że towarzyszy nam dziś choć odrobinę słońca. W tym roku są bardzo dobre filmy, bardzo mi się podobał film Agnieszki Holland „Obywatel Jones”. Widziałem również jedną, długą i epicką metaforę filmową z filmem „Dolina Bogów”. W przypadku jednej długiej metafory, ciężko jest się jednoznacznie wyrazić. Podobał mi się ten film. Chciałbym zobaczyć jeszcze „Ikar – legenda Mietka Kosza”, „Boże Ciało”. Zawsze wydaje się, że gdy jesteś na festiwalu, to zobaczysz wszystkie filmy. Jednak okazuje się, że ma...

Dziś w moim cyklu „Bliżej Gwiazd”, goszczę Macieja Wiznara. Aktora Teatru Miejskiego im. Witolda Gombrowicza w Gdyni. Maciej, udzieli mi wywiadu pt. „Dałem się porwać nurtowi życia”. J:  Jak wspominasz swoje początki, jako aktor? Maciej Wizner: Dałem się porwać nurtowi życia. Już w podstawówce sprawiało mi to frajdę – można powiedzieć, że to mi wychodziło. Zabawa w teatr, kółka teatralne. Mieliśmy polonistkę, która namawiała nas do odegrania scenek dramatów, które aktualnie przerabialiśmy. Był to fajny pomysł, ponieważ jeśli nie mieliśmy okazji spotkać się z nimi w teatrze, to przynajmniej w praktyce się z nimi zetknęliśmy  . Następnie miały miejsce konkursy teatralne, recytatorskie. Tak samo było w liceum, gdzie klasyczna recytacja dawała mi benefity w postaci dobrych ocen z polskiego i zwolnień z lekcji  . W pewnym momencie postanowiłem, że wezmę się za to na poważnie. W trzeciej klasie liceum postanowiłem zdawać do Studia aktorskiego ART-PLAY, przygotowującego do e...

Dziś w moim cyklu „Bliżej Gwiazd”, goszczę Józefa Pawłowskiego polskiego aktora. Józek udzielił mi wywiady pt. „Jako dziecko marzyłem o wielu rzeczach, jednak wygrało aktorstwo”. J.R: Pochodzisz z rodziny z tradycjami aktorskimi. Nie chciałeś się „wyłamać”, próbując czegoś innego? Józef Pawłowski: Nigdy tego nie analizowałem. Mam w sobie coś co sprawia, że czuje wewnętrzny impuls co mam robić. Miałem pomysły na siebie na wypadek, gdyby z aktorstwem się nie powiodło. Myślałem o tym, aby iść do wojska lub na politologię. Jednak planem numer jeden było aktorstwo – byłem skupiony wyłącznie na tym celu. Nigdy nie myślałem, a co gdyby… Oczywiście, jako dzieciak myślałem o tysiącu rzeczy. Natomiast przez większość swojego życia, konsekwentnie realizowałem jeden plan. W filmie „Miasto 44” , grasz główną rolę. Co było najtrudniejsze podczas powstawania filmu z Twojej perspektywy? Była to moja pierwsza główna rola. Wchodziłem w pewną odpowiedzialność, w pewien tryb pracy, które...

Będąc małym chłopcem należałem do osób bardzo wstydliwych. Powód? Problem z artykulacją mowy. Zawsze obawiałem się, jak będą postrzegać mnie ludzie, czy zrozumieją to, co do nich mówię. Jeszcze parę lat temu, tak było. Przełom nastąpił, wtedy kiedy zrobiłem swój pierwszy wywiad z aktorem (obecnie moim przyjacielem). Osoba ta wiedziała jaki mam problem, ale powiedziała mi wówczas ważne zdanie „Chciałeś, to gadaj! Nie ma odwrotu ;-) ”. Dzisiaj widzę, że z rozmowy na rozmowę, moja stała się „czystsza” a ja czyje się znacznie lepiej, bo pozbyłem się stresu  ;-) . Jeśli masz problem, podobny do mojego. Nie zamykaj się w sobie, wyjdź mu naprzeciw. Oczywiście, początki mogą być trudne, ale im więcej będziesz ćwiczyć i próbować. Z pewnością dasz radę !  ;-)  Jestem o tym przekonany ! ;-) .