Jestem normalnym człowiekiem

Jak oderwać dzieci od smartfonów? Pytanie to od dawien dawna zadają sobie rodzice dzieciaków. W otwartym właśnie parku Baśni i Legend Kaszubskich, można aktywnie spędzić czas...z smartfonem :). Na terenie parku rozmieszone są tablice, w których zaklęta jest baśń lub legenda. Aby ją usłyszeć, trzeba użyć aplikacji. Aplikacja powinna być zainstalowana na telefonie. Dzięki temu na płaskich ilustracjach będziemy mogli oglądać rozszerzoną rzeczywistość, przestrzenne obrazy. Podobno to pierwsze w Polsce, a na pewno w Naszym regonie, gdzie dzieci mogą używać smartfonów bez zastrzeżeń rodziców :). Przy pomocy właśnie tego sprzętu, obcują z historią i tradycją, a przy okazji są w ruchu :)

Na temat oszustw metodą „na wnuczka” lub na „pracownika elektrowni” pisałem tutaj już jakieś czas temu. Jednak, że ostatnio pojawił się nowy sposób – metoda „na pocztowca”. Najpierw dzwoni ktoś podający się za pracownika poczty, informuje o przesyłce i prosi o podanie danych. Za chwilę dzwoni fałszywy policjant. Krzyczy, że nie wolno podawać danych przez telefon. Straszy, że pieniądze są zagrożone i poleca zrobić przelew na wskazane konto. Ostrzeżcie swoich rodziców, dziadków – by nie podawali swoich danych przez telefon, a także by nie przekazywali obcym swoich pieniędzy.

Od jakiegoś czasu biorę udział w projekcie „Wolontariusz Osoby Niepełnosprawnej”. Projekt polega na tym, że każda osoba niepełnosprawna ma swojego asystenta. Spotykamy się raz w tygodniu, na kilka godzin i wychodzimy przed siebie :) np. na zakupy, spacer, kino itd. Trafiłem na super asystenta – człowiek rozgadany :) , nie bojący się trudnych tematów i bezpośredni – tak samo jak ja :) . Przy każdym spotkaniu uczymy się czegoś nowego, On ode mnie - ja od Niego. Projekt ma również na celu usamodzielnienie się, co w przypadku osoby niepełnosprawnych jest szalenie istotne. Dzięki „przedsięwzięciu” rodzice osób niepełnosprawnych mogą choć trochę „odetchnąć”. Zrobić coś dla siebie. Jest bardzo ważne i nie należy o tym zapomnieć :). Szkoda, że ów projekt trwa tylko kilka miesięcy. Dla wielu osób niepełnosprawnych asystent to odskocznia i ułatwienie życia.

Od małego dziecka rodzice uczyli mnie, że można to trzeba pomagać innym – i za im DZIĘKUJE ! . Dziś ja jeśli mogę to pomagam. Nie potrafią przejść obojętnie obok kogoś, kto ewidentnie potrzebuje pomocy. Dlatego tego swoją przyszłość wiąże z dziennikarstwem, według mnie to zawód z misją. Za każdym razem, kiedy uda mi się komuś pomóc, chociażby przez bloga to czuje niebywałą radość i satysfakcję, że zrobiłem coś dobrego. Pomagając nie oczekuje żadnych gratyfikacji – wystarczy słowo DZIĘKUJE