Jestem normalnym człowiekiem

Niekiedy są sytuację, gdzie osoba niepełnosprawna, potrzebuje skorzystać z pomocy asystenta. Wspólne wyjście na zakupy, spacer lub po prostu zwykle dotrzymanie towarzystwa. Gdy przez przypadek dowiedziałem, że jest możliwa opcja załatwienia dla siebie asystenta – zacząłem działać. Niestety, moja radość nie trwała zbyt długo, gdyż w odpowiedzi z Urzędu Miasta czytam „.. do końca ubiegłego roku pomoc "asystenta społecznego" była zlecona przez Miasto Gdynię organizacji pozarządowej z Naszego miasta. W tym roku organizacja nie świadczy takiej pomocy w ramach dotacji”. Myślę, ze gdyby ogłosić wśród młodzieży, taki rodzaj „wolontariatu”, to z pewnością znaleźliby się chętni ludzie. Wystarczyłoby jednodniowe szkolenie i to wszystko. Przecież tak naprawdę nie chodzi tu o całodobową, specjalistyczną opiekę. Chodzi tylko o to, aby ktoś potowarzyszył osobą niepełnosprawnym – choć kilka godzin dziennie bądź parę razy w tygodniu. Taki asystent mógłby odmienić życie wielu osobą niepełno...

Sprawa, którą chce opisać pokazuje, że Nasz kraj jeszcze musi się dużo nauczyć, pod kątem osób niepełnosprawnym. Aby dorównać innym krajom. W Austrii osoba, która chce pracować z ludźmi niepełnosprawnymi, musi przejść kurs. Wygląda to tak. Kursanci są dobrani w pary. Jedna osoba siada na wózek inwalidzki, a druga osoba pcha wózek. Ludzi Ci mają za zadanie np. kupić w sklepie czekoladę (z pozoru proste, prawda?). Jednak zarówno w jedną i drugą stronę, muszą skorzystać z innego środka komunikacji miejskiej (autobus, tramwaj, metro). Zadanie to ma pokazać, z jakim trudnościami na co dzień spotyka się wózkowicz. Po skończonym kursie uczestnicy zdają z tego „relacje”. W Polsce też przydałyby się tego typu kursy/szkolenia. W szczególności dla architektów, projektantów i ludzi, którzy odpowiadają za przestrzeń miejską. Uważam, że taki kurs powinien być obowiązkowy przed każdym nowym projektem budynku użyteczności publicznej lub każdego innego miejsca. Na dzień dzisiejszy wygląda to tak, że l...