Bliżej Gwiazd "Jako dziecko marzyłem o wielu rzeczach, jednak wygrało aktorstwo". Wywiad z Józefem Pawłowskim.

Dziś w moim cyklu „Bliżej Gwiazd”, goszczę Józefa Pawłowskiego polskiego aktora. Józek udzielił mi wywiady pt. „Jako dziecko marzyłem o wielu rzeczach, jednak wygrało aktorstwo”.

J.R: Pochodzisz z rodziny z tradycjami aktorskimi. Nie chciałeś się „wyłamać”, próbując czegoś innego?

Józef Pawłowski: Nigdy tego nie analizowałem. Mam w sobie coś co sprawia, że czuje wewnętrzny impuls co mam robić. Miałem pomysły na siebie na wypadek, gdyby z aktorstwem się nie powiodło. Myślałem o tym, aby iść do wojska lub na politologię. Jednak planem numer jeden było aktorstwo – byłem skupiony wyłącznie na tym celu. Nigdy nie myślałem, a co gdyby…
Oczywiście, jako dzieciak myślałem o tysiącu rzeczy. Natomiast przez większość swojego życia, konsekwentnie realizowałem jeden plan.

W filmie „Miasto 44”, grasz główną rolę. Co było najtrudniejsze podczas powstawania filmu z Twojej perspektywy?

Była to moja pierwsza główna rola. Wchodziłem w pewną odpowiedzialność, w pewien tryb pracy, którego wcześniej nie znałem. Cała presja i stres związany z zupełnie nowym światem i nowymi warunkami. Prawdę mówiąc ciągnęło się to przez cały film. Także długo po realizacji filmu denerwowałem się, jak ta rola zostanie przyjęta.

Twoim zdaniem. Dzisiejsza publiczność jest bardziej wymagająca, niżeli 5 lub 10 lat temu?

Myślę, że jest z tym różnie. Wszystko zależy od tego, jak się film promuje. Jest wiele czynników decydujących o tym czy widzowie idą na dany film. Wszystko zależy od tego, co podamy widzowi na „talerzu”. Z jednej strony możesz go zniechęcić do kina, wciskając mu jakąś słabą produkcje. Możesz także zrobić z niego smakosza, który wspaniale czuje niuanse filmowe. Generalnie wierzę w polskiego widza. Uważam, że widzowie są szalenie mądrzy i inteligentni. Prawda jest taka, że jak film jest dobry, to i tak wciągnie.

Jak udaje Ci się pogodzić życie prywatne z zawodowym. Jak widać po Naszym przykładzie, nie jest to wcale takie łatwe?

Kocham te pracę na maxa, jest ona dla mnie bardzo ważna. Jest to fajne i rajcujące, że coś Cię tak pochłania. Z drugiej strony są moi bliscy, życie prywatne. W związku z tym, że tego czasu wolnego jest bardzo mało, to poświęcam go tym najbliższym. Gdy jest go więcej to jestem w stanie robić więcej dodatkowych rzeczy.

Mamy XXI wiek. Co Ciebie denerwuje? I co zmieniłbyś w obecnym świecie, gdybyś miał taką możliwość.

Bardzo szanuje środowisko. Po prostu każdy z nas mam pewną przestrzeń, w której może coś zrobić. Gdy widzę ludzi, którzy nie sprzątają po swoich psach, śmiecą, to wychodzę z siebie. Gdy komuś ciężko się ruszyć by pomóc np. osobie niepełnosprawnej – strasznie mnie to smuci.

Wszelkie prawa do publikacji wywiadu zastrzeżone